My Spiritual Journey: The Struggles & The Lessons 🌱
Spiritualiteit is geen rechte lijn; het is een pad met bochten, hobbels en momenten van diepe reflectie. Het is een reis die me uitdaagt, me helpt groeien, maar me ook soms op mijn knieën krijgt.
💠De Struggles:
Er zijn momenten geweest waarop ik mezelf verloor in de chaos van het dagelijks leven en het moeilijk vond om de stilte in te vinden. Het was niet altijd gemakkelijk om mijn intuïtie te volgen, vooral wanneer de buitenwereld te luid was. Wandelen, bijvoorbeeld, is soms iets waar ik geen zin in heb, maar ik weet dat het me altijd iets geeft. Het is mijn moment om even te ontsnappen aan de drukte van de wereld, zonder technologie, alleen met Lucy (mijn hondje). Het is mijn moment om te ademen en even helemaal in mijn eigen bubbel te zijn.
🌿 De Lessen:
Elke struggle bracht me een les. Ik leerde dat het oké is om niet alles te weten, dat rust en zelfzorg essentieel zijn, en dat het belangrijk is om jezelf te omarmen zoals je bent. De reis gaat niet over perfectie, maar over groei en zelfontdekking. Soms is het gewoon het nemen van die simpele stap, zoals een wandeling, die me helpt om weer in contact te komen met mezelf en mijn innerlijke wijsheid.
💫 Jouw reis:
Wat is de grootste les die jij hebt geleerd in jouw spirituele groei? Of misschien is er iets waar je tegenaan loopt? Deel het hieronder, zodat we samen kunnen groeien.
5 maart 2025, 18:18
De stilte achter de schermen 7 mei 2025, 20:22
Hey jij,
Het is hier even stil geweest de laatste tijd. Niet omdat ik niks te zeggen had — integendeel — maar omdat ik zelf midden in een (transformatie en helende) proces zit. En vandaag voelde ik: het is tijd om te delen.
Eerst even voorstellen voor wie me nog niet goed kent: ik ben Patricia, bijna 32 en een echte weegschaal. Mensen omschrijven me als creatief, loyaal, gevoelig, gedreven — en ook als iemand die soms doemdenkt (ik noem het liever: realistisch), iemand met een klein hartje, die zelden blad voor de mond neemt bij de mensen die ze graag ziet.
En ondanks dat alles… ben ik volop aan het veranderen.
De laatste weken kroop ik wat meer naar binnen. Ik ben meer een luisteraar dan een prater. Meer een schrijver dan een spreker. Vandaar dit bericht — vanuit de stilte, vanuit mijn pen (of toetsenbord), vanuit mijn hart naar én voor jullie.
Veel mensen die bij Mariluna komen — voor kaartleggingen, healings of gewoon een babbeltje — zoeken eigenlijk hetzelfde: bevestiging. Bevestiging van iets wat ze diep vanbinnen al weten. En ik? Ik ben ook zo.De kaarten die ik de laatste maanden voor mezelf trok, fluisteren (of schreeuwen) over transformatie, blokkades, oude karmische stukken. Heel duidelijk dus, dank je wel lieve kaarten! En toch… man, wat is het soms verwarrend, aangezien ze mij niet vertellen waar mijn blokkades/uitdagingen zitten of zijn.
Ik weet wat mijn missie is — dat voelde ik op het moment dat ik mijn job opzegde en met Mariluna sprong, zonder vangnet. Maar de vraag die me nu bij de keel grijpt is:"Wie ben ik écht?"Een vraag die, denk ik, altijd wel zal blijven terugkomen. Want we veranderen, groeien, verschuiven… en dat is oké. Maar op dit moment? Ben ik op zoek. Aan het loslaten. Aan het voelen. Aan het durven zijn in het niet-weten.
Ik wil drie van mijn blokkades met jullie delen, omdat ik geloof dat delen heelt. Misschien herken jij er wel eentje in jezelf:
- Zelfvertrouwen
- Mijn relatie met geld (vooral het mogen ontvangen)
- De angst om echt gezien te worden… en succesvol te zijn
Vanaf nu mogen mijn posts misschien iets persoonlijker worden dan anders. Iets zachter. Iets eerlijker. Want ik ben ook maar een mens, onderweg — net als jij.
Maar voorlopig sluit ik af met een vraag die mij bezig hield en misschien jou aan het denken/voelen kan zetten:
Wat is een uitdaging in jezelf en/of in je leven waar jij momenteel doorheen probeert te breken of te veranderen?
Ik luister mee als je wilt delen en laten we zo elkaar misschien wel helpen!
Licht versus donker of Licht & Donker?
Ik ben altijd anders geweest dan iedereen – of in ieder geval heb ik me altijd zo gevoeld.Als roos in de mode was, dan droeg ik zwart. Nou ja, ik draag eigenlijk zo goed als altijd zwart.
Maar ik heb me dus altijd anders gevoeld. Ik heb me ook altijd anders willen profileren. Er zit een soort innerlijke anarchie in mij, die zich soms stilletjes, soms luidkeels naar buiten uit. Ik ben altijd anders geweest… en toch – zo veel hetzelfde als iedereen.
Tenminste, dat besefte ik pas toen ik écht begon te praten met mensen. Toen ik begon te luisteren in plaats van enkel te horen (of is het nu net andersom?).Ik merkte dat iedereen anders is, maar toch ook zoveel hetzelfde.
Iedereen wil liefde – of het nu gaat om een partner, herkenning of zelfliefde – maar bijna iedereen is bang om zich daarvoor open te stellen.En dat geldt voor zoveel dingen in het leven. Denk maar aan de dood: de meeste mensen willen niet dood, maar als het leven even tegenzit, sluipt het idee soms toch binnen.En zij die wél dood willen… wanneer het moment daar écht is, kruipen ze vaak terug naar het licht – en willen ze alsnog leven.
Die dualiteiten…
Ze zijn zó complex en zó moeilijk vatbaar.
Zoals jullie weten: ik ben mezelf ook nog aan het zoeken. Still going hoor…
In de spiritualiteit – die vaak zwaar misbegrepen wordt – gaat het ook vaak over licht en donker. Licht, dat associëren we al snel met engelen en iets dat goed is. Donker, dat linken we dan aan heksen of magie – iets wat “niet goed” is.
Maar ondertussen weten velen van ons: er zijn witte én zwarte heksen. Witte én zwarte magie. Er is altijd dualiteit. Overal. Ten alle tijden. Goed of slecht. Gaan of niet gaan. Voelen of blokkeren.
27 mei 2025, 20:02
Ik heb al vaak gehoord dat ik een lichtwerker ben. (Ik ben nog steeds niet 100% mee met wat die term exact inhoudt – het voelt zó allesomvattend). En toch voel ik me ook aangetrokken tot hekserij. Tot Lilith. Tot duivelskruid (alleen al die naam klinkt zó eerlijk, niet?!). Maar ik voel me óók sterk verbonden met Engelen en hun magie.
Dus… moet ik dan écht kiezen tussen licht of donker? Waarom niet licht én donker?
Wie mij kent – of al een paar posts van mij heeft gelezen – heeft het woord ‘balans’ waarschijnlijk al vaak horen vallen.(Ik ben dan ook een weegschaal van horoscoop – met een flinke snuif schorpioen erbij. )
En weet je? Eigenlijk zeggen de sterren en symbolen het al langer:
Ik ben niet zwart.
Ik ben niet wit.
Ik ben ook niet “half half”.
Vorige week trok ik een kaart die zei: “Neem een beslissing.”
Nou, ik weet niet over welke beslissing dat precies ging, maar dit is er alvast één van: Ik kies zowel voor licht als donker.
De verhoudingen? Die hangen af van de dag. Mijn emoties. De context. Het onderwerp.
Want balans is niet altijd 50/50.
Balans is een dans. Een dans tussen licht en donker.
En weet je? Dualiteit hoeft geen (innerlijke) oorlog te zijn.
Reactie plaatsen
Reacties